Sinds haar verhuizing naar Cedar Cove voelt Jo Marie Rose zich er steeds meer thuis, zeker nu ze bevriend is geraakt met haar buren. Deze lente heeft Jo Marie een klusjesman ingehuurd die haar gaat helpen bij het aanleggen van een rozentuin. Ze verwelkomt ook twee nieuwe gasten. Annie Newton is in Cedar Cove voor het huwe­lijks­­­jubileum van haar grootouders, maar zelf worstelt ze met een gebroken hart. En Mary Smith, een succesvolle zaken­­­vrouw, kijkt door een nare ziekte terug op haar leven en komt het enige waar ze ooit spijt van heeft gehad rechtzetten.

1

Rose Harbor stond in bloei. Overal in de tuin groeiden paarse rododendrons en rode azalea's. Ik stond op de veranda en keek uit over het perceel voor mijn bed & breakfast, leunend tegen de dikke witte paal. ROSE HARBOR INN stond er in prachtige letters op het houten bord dat vooraan in de tuin stond, met daaronder mijn naam, JO MARIE ROSE.
Ik was nooit van plan geweest een eigen bed & breakfast te beginnen. Maar ik had ook niet verwacht dat ik voor mijn veertigste al weduwe zou zijn. Als ik iets had geleerd van het leven, dan was het wel dat het vaak onverwachte wendingen neemt en afwijkt van het pad dat eerst juist had geleken. Mijn vrienden hadden me afgeraden de b&b te kopen. Ze vonden het een te drastische verandering, want het betekende meer dan alleen verhuizen en mijn baan opzeggen. Het betekende een heel nieuw leven. Velen vonden dat ik minstens een jaar moest wachten na Pauls overlijden. Maar mijn vrienden hadden het mis. Ik had rust gevonden in de b&b, en tot mijn verbazing ook een zekere voldoening.
Voordat ik de bed & breakfast kocht, woonde ik in een appartement in hartje Seattle. Vanwege mijn baan en andere verantwoordelijkheden had ik nooit huisdieren, nou ja, behalve in mijn jeugd dan. Maar kort nadat ik naar Cedar Cove was verhuisd, kreeg ik Rover. In slechts een paar maanden tijd was ik erg op hem gesteld geraakt. Hij was inmiddels mijn schaduw en volgde me overal.
Rover was een asielhond die ik te danken had aan Grace Harding, de bibliothecaresse van Cedar Cove. Grace werkte als vrijwilligster bij het plaatselijke asiel en ze had me aangeraden een hond te adopteren. Ik had gedacht dat ik een Duitse herder wilde, maar in plaats daarvan was ik met een kortharig vuilnisbakje thuisgekomen. Het asiel had hem Rover genoemd omdat wel duidelijk was dat hij lange tijd in zijn eentje had rondgezworven.
Mijn mijmeringen werden onderbroken door gemompel vanaf de plek waar ik een rozentuin wilde laten aanleggen en uiteindelijk ook een prieeltje wilde plaatsen. Het gemompel kwam van Mark Taylor, de klusjesman die ik had aangenomen om het bord te maken dat in de voortuin stond.
Mark was een aparte figuur. Ik had hem al vele klussen gegeven, maar ik wist nog steeds niet of we nu vrienden waren of niet. Meestal gedroeg hij zich wel als een vriend, maar af en toe veranderde hij in een mopperige, onaardige, ruziezoekende, onredelijke... en zo kon ik nog wel even doorgaan.
'Wat is er?' riep ik.
'Niets,' blafte hij.
Blijkbaar was het slechtgehumeurde monster er weer.
Maanden geleden had ik Mark gevraagd een groot deel van het perceel om te spitten en er een rozentuin aan te leggen. Hij had me gezegd dat dit project geen hoge prioriteit zou krijgen. Hij leek eraan te werken wanneer hij daar zin in had, wat helaas niet vaak was. Toch had ik gedacht dat hij met een maand of twee wel klaar zou zijn, naast de andere projecten die hij voor me uitvoerde. Nu moest ik toegeven dat het ook wel een strenge winter was geweest. Maar feit bleef dat hij niet aan mijn verwachtingen had voldaan. Ik was ervan uitgegaan dat de rozenstruiken nu wel geplant zouden zijn en ik had gehoopt dat de tuin in volle bloei zou staan voor het open huis dat ik organiseerde voor de Kamer van Koophandel van Cedar Cove. Het probleem, of een van de problemen, was dat Mark zo perfectionistisch was. Alleen het opmeten van de tuin had hem al een week gekost. Er liepen touwen en krijtstrepen van de ene kant van het pas gemaaide gazon naar de andere kant. Ja, Mark had erop gestaan eerst het gras te maaien voordat hij ging meten.
Normaal gesproken ben ik niet zo ongeduldig, maar nu was de maat vol. Mark was een goede klusjesman en ik had nog geen klus gevonden die hij niet kon uitvoeren. Hij was van alle markten thuis, en meestal was ik blij hem in de buurt te hebben. Het leek alsof ik in de loop van de tijd steeds meer klusjes vond om hem mee bezig te houden.
Ik was nieuw in het vak en was zelf niet zo handig, dus ik had iemand nodig op wie ik een beroep kon doen voor kleine reparaties. Als gevolg daarvan waren de plannen voor de rozentuin tot het laatste moment blijven liggen. Gezien het werktempo van Mark had ik me erbij neergelegd dat het niet zou lukken om de tuin voor zondagmiddag af te krijgen.
Ik keek toe terwijl hij overeind kwam en met zijn arm langs zijn voorhoofd streek. Hij sloeg zijn ogen op en leek te merken dat ik hem nog steeds stond te bekijken vanaf de veranda. 'Ga je weer zeuren?' vroeg hij.
'Ik zei niets.' Hij leek nogal humeurig, dus ik dwong mezelf op mijn tong te bijten voordat ik iets zou zeggen wat hem kwaad zou maken. Eén kritische opmerking van mij, en Mark bleef de rest van de dag weg.
'Je hoefde ook niets te zeggen,' bromde Mark. 'Je frons sprak boekdelen.'
Rover tilde zijn kop op bij het horen van de verbolgen toon van Mark en keek toen naar mij alsof hij een weerwoord verwachtte. Ik kon er niets aan doen dat ik teleurgesteld was, en ik zou makkelijk een paar scherpe opmerkingen kunnen maken. Maar ik glimlachte zoetjes, vastbesloten om mijn mond te houden. Het was maar goed dat Mark per klus factureerde en niet per uur.
'Zeg nu maar gewoon wat je dwarszit,' drong hij aan.
'Volgens mij had ik je gezegd dat ik de rozentuin voor het open huis klaar wilde hebben,' zei ik, terwijl ik mijn uiterste best deed om mijn frustratie te verbergen.
'Dat had je dan wel eerder mogen zeggen,' viel hij uit.
'Dat heb ik ook gedaan.'
'Dat ben ik dan dus vergeten.'
'Nou, nou, rustig maar.' Het had geen nut om hier nu nog over te ruziën. De uitnodigingen waren al verstuurd en het open huis stond voor dit weekend gepland, klaar of niet. Er zou een wonder voor nodig zijn wilde Mark de rozentuin nog op tijd afkrijgen. Het had geen zin om me hier nu nog druk om te maken.
Eigenlijk was deze vertraging net zo goed mijn schuld. Meestal nodigde ik Mark uit voor een kop koffie voordat hij aan de slag ging. Ik had gemerkt dat hij net zo interessant als prikkelbaar was. Het verrassendst was misschien nog wel dat hij een van mijn beste vrienden was geworden in Cedar Cove, dus het was niet meer dan logisch dat ik zo veel mogelijk over hem te weten wilde komen. Het probleem was dat hij niet echt een prater was. Ik was meer over hem te weten gekomen tijdens het scrabbelen dan door onze gesprekken. Hij was slim en fanatiek, en hij had een grote woordenschat.
Zelfs nu, na vijf maanden, ontweek hij directe vragen en praatte hij nooit over persoonlijke zaken. Ik wist niet of hij ooit getrouwd was geweest en of hij familie in de buurt had wonen. Ondanks al onze gesprekken had ik het meeste wat ik over hem wist zelf geconstateerd. Hij woonde alleen. Hij belde niet graag, en hij was een zoetekauw. Hij had de neiging nogal perfectionistisch te zijn en hij nam de tijd voor zijn werk. Dat was alles wat ik te weten was gekomen over deze man die ik gemiddeld vier of vijf keer per week zag. Op het oog leek hij onze gesprekjes wel leuk te vinden, maar ik wist wel beter. Het ging hem niet om mijn gevatheid en mijn charme. Het ging hem om de koekjes die ik bij de koffie serveerde. Als ik niet zo nieuwsgierig naar hem was geweest, dan was hij waarschijnlijk meteen aan het werk gegaan. Ach, voortaan zou ik het toch te druk hebben voor onze zogeheten koffiepauze.
Zachtjes mopperend ging Mark weer verder met het afgraven van het gras, dat hij in plaggen rond het vrijgemaakte stuk grond opstapelde. Hij groef elk stuk uit alsof hij een netjes afgemeten taartpunt serveerde.
Ondanks mijn frustratie vanwege de vertraging en zijn precisie, bleef ik tegen de paal van de veranda geleund staan om hem aan het werk te zien. Het was een zonnige dag en daar moest ik van profiteren. Ramen lappen was een van mijn minst favoriete klussen, vooral de buitenkant, maar het moest gebeuren. Ik kon het maar beter nu doen.

© 2013 Boekerij

Lees hier het eerste hoofdstuk >
 


Uitgever: Boekerij
Engelse titel: Rose Harbor in Bloom

Uitvoering: paperback
ISBN: 9789022565124
Normale prijs: € 15,00
Verschijning: oktober 2013

Uitvoering: e-book
ISBN: 9789460237423
Normale prijs: € 9,99
Verschijning: oktober 2013

Uitvoering: grootletter­boek
ISBN: 9789046310489
Normale prijs: onbekend
Verschijning: 2014

Uitvoering: pocket
ISBN: 9789022574218
Normale prijs: € 12,50
Verschijning: juni 2015