Zes mensen ontmoeten elkaar op Bali bij een flamboyante goeroe voor een cursus ‘Overwin je angst’. Hun achtergronden zijn even divers als de dingen waar ze bang voor zijn, die variëren van angst voor vliegen, spreken in het openbaar, hoogtes, intimiteit, falen en de dood. Terwijl de groep de nodige uitdagingen moet doorstaan, groeien er warme vriendschappen en bloeit de liefde op. Maar een week vol zon en warmte slaat in één moment om wanneer het ondenkbare gebeurt: de groep belandt in levensgevaar en ieders moed wordt tot het uiterste getest.

Vliegen

Janelles ogen vlogen open toen het vliegtuig schokte.
Niet dat ze lag te slapen, iets wat normale mensen het liefst leken te doen in een vliegtuig. Nee, ze had gewoon haar ogen dichtgedaan en zich overgegeven aan het verdovende effect van de drie wodka’s die ze voor de vlucht op Melbourne Airport achterover had geslagen, met daarachteraan het kalmeringsmiddel dat haar dokter haar puur voor noodgevallen had voorgeschreven.
Het ‘riemen vast’-teken boven haar hoofd was verlicht. Dat vond ze wel een noodgeval.
Janelle deed haar ogen weer dicht en probeerde bewust haar ademhaling te vertragen. Dat was een techniek die ze op de universiteit had geleerd, een methode om met examenstress om te gaan. Bij elke uitademing telde ze achteruit van tien tot één en stelde zich voor dat ze op een vredige plek was. Meestal een tropisch eiland – zoals op de foto’s die ze van haar bestemming, Bali, had gezien – met de ritmische geluiden van golven die op het strand rolden, het ruisen van de lange bladeren van kokospalmen in de wind en het lome getjirp van krekels, wat haar langzaam tot een kalme innerlijke rust bracht.
Maar dit keer werd haar kalmeringsoefening verstoord door turbulentie. De intercom kraakte en de stem van de gezagvoerder richtte zich tot de passagiers. ‘Dames en heren, hier een update vanuit de cockpit. We naderen zwaar weer en vragen alle passagiers en crew om direct naar hun plaats te gaan en de stoelriemen vast te maken.’
Ze had een hekel aan dat eufemisme. Het was nooit zomaar zwaar weer. De gezagvoerder was nog niet uitgesproken of het vliegtuig begon te slingeren.
Janelle staarde naar haar schoot en zou willen dat ze dit ticket nooit had geboekt. Ze kon zich nog goed herinneren hoe ze amper twee weken geleden achter haar computer had zitten dubben over data en vertrektijden, waarbij ze lette op onheilspellende vluchtnummers die deelbaar waren door dertien en zich bij elke vlucht afvroeg of deze misschien verdoemd was. Er waren geen stoelen meer beschikbaar in het staartdeel, dat statistisch gezien het veiligst was, dus had ze gekeken of er nog iets vrij was in de rijen naast de nooduitgangen bij de vleugels, maar ook die stoelen waren al bezet. Gefrustreerd had ze een stoel op een rij zo ver mogelijk naar achteren gekozen, tussen twee al gereserveerde plekken.
Het vliegtuig viel ineens een stuk omlaag en een aantal passagiers slaakte een gil. De gezette Europese man die naast haar op de stoel bij het raam zat legde zijn krant neer. Tranen van paniek prikten in Janelles ogen.
Het is gewoon hetzelfde als over een hobbelige weg rijden, hield ze zichzelf voor. Het vliegtuig is ontworpen om dit aan te kunnen.
‘Pardon.’ De vrouw aan haar andere kant sprak haar aan. Ze leek behoorlijk onrustig. ‘Ik moet heel nodig naar de wc. Zou u mijn baby even willen vasthouden? Ik zal opschieten.’
Janelle keek omlaag naar de kleine baby die in de armen van de vrouw lag te slapen. ‘Maar het “riemen vast”-teken is verlicht.’
‘Alstublieft?’ De vrouw glimlachte geforceerd.
Janelle was hier niet blij mee. Het was al moeilijk genoeg om zelf rustig te blijven op een vlucht, laat staan om ook nog een baby te troosten. Maar uit medelijden met de vrouw knikte ze toch.
De vrouw klikte het babyharnas los en maakte het weer vast aan Janelles riem, zodat het kind aan haar was gezekerd. Zodra zijn moeder opstond, deed de baby zijn ogen open. Janelle zag zijn lip trillen, maar het was te laat om de vrouw terug te roepen. Ze wankelde al door het gangpad terwijl ze zich aan de stoelen vasthield.
‘Mevrouw.’ Een streng kijkende stewardess riep de vrouw en liep haar achterna. ‘U moet blijven zitten.’
De vrouw gebaarde naar het toilethokje en stapte erin, waarna ze de deur achter zich op slot deed. De stewardess klauterde terug naar haar plaats en ging weer zitten met haar gezicht naar de passagiers, zonder iemand recht in de ogen te kijken.
Janelle keek even omlaag naar de baby. Die staarde ernstig terug, misschien op zoek naar iets bekends. Ze had geen idee of het een jongen of meisje was, of hoeveel maanden het kind was. Ze had geen woord met de moeder gewisseld. Ze was veel te druk geweest met haar ademhaling om een praatje te maken. Maar nu zat ze hier met een naamloze, kwetsbare baby op schoot tijdens de ergste turbulentie die ze ooit had meegemaakt.
Het vliegtuig slingerde en schommelde. Een bagagevak klapte open en de inhoud viel op de passagiers die eronder zaten. Een vrouw kreunde en greep naar haar hoofd, maar Janelle kon niet zien of ze ernstig gewond was geraakt. Een man vlakbij sloeg een kruis en het kind naast hem barstte in tranen uit.
‘Wat gebeurt er, papa?’ krijste het kind.
Janelle boog zich naar het raam en probeerde zich te oriënteren, maar ze zag alleen een deken van dreigende, grijsgroene wolken. De motoren brulden en leken op volle toeren te draaien.
Het vliegtuig schokte wild en Janelle werd duizelig, had geen idee meer of ze omhoog- of omlaaggingen. Een man aan de andere kant van het gangpad moest overgeven en er spetterde wat op Janelles knieën. Ze hield de baby stevig vast en voelde gal opkomen in haar keel. Een man met een Indonesisch uiterlijk een paar rijen verderop begon hardop te bidden en herhaalde steeds dezelfde woorden. ‘Allahu Akbar… Ya ampun… Allahu Akbar.’
Het vliegtuig bewoog met onnatuurlijke, aritmische schokken, alsof het moest hoesten. De riem sneed in haar buik en drukte haar lichaam tegen de stoel. De baby huilde in zijn babyharnas, dat als een vreemde navelstreng aan Janelle vastzat.
Janelle schrok van een enorme knal en slaakte een kreet. Een scherpe, doordringende geur verspreidde zich door de cabine. Ze keek gejaagd om zich heen, met tuitende oren, maar de verlichting knipperde even en ging toen uit. Passagiers begonnen te gillen.
O, god.
Janelle ervoer een gevoel van gewichtloosheid, een misselijkmakende druk in haar oren.
Ineens scheen er een verblindende zonnestraal door het raampje toen het vliegtuig uit de wolken kwam. De turbulentie werd meteen minder en Janelle ademde opgelucht uit.

© 2017 Ambo|Anthos

Lees hier de eerste paar bladzijden >
 


* Recensie door Hebban

Uitgever: Ambo|Anthos
Engelse titel: Fearless

Uitvoering: paperback
ISBN: 9789026338175
Normale prijs: € 19,99
Verschijning: mei 2017

Uitvoering: e-book
ISBN: 9789026338182
Normale prijs: € 9,99
Verschijning: mei 2017