Als vijftienjarige raakte Cat Marnell verslaafd aan de adhd-medicijnen die haar vader, een psychiater, haar voorschreef. Eenmaal naar een prestigieuze kostschool verbannen, ontdekte ze onder andere Xanax, cocaïne en xtc. Haar twintiger jaren beleefde ze in een oneindige, slapeloze roes van feesten en pillen ‘s nachts, en een veeleisende baan in de wereld van de modebladen overdag. Totdat het echt niet meer ging. Maar dit is geen memoir van goddelijke interventie, kliniekopname of verlossing. Eerder van de zoektocht naar een wankel evenwicht waarin de schoonheid van de roes wel degelijk een rol kan blijven spelen.

13

Nu die bizarre... mist van nuchterheid was opgetrokken, zag ik alles véél helderder! Die avond na het werk stond ik met een sigaretje in mijn mond op Times Square, gekleed in een kasjmieren minijurkje van Velvet by Graham & Spencer en motorlaarzen van Chloe, terwijl mijn gedachten in kringetjes rondgingen zoals de tickertape met voorbij scrollende nieuwskoppen en beursupdates op de gebouwen om me heen. Het was echt suf van me geweest om dagenlang non-stop speed te slikken. Geen wonder dat ik in een zelfdestructief gedrocht was veranderd. Ik had het helemaal verkeerd aangepakt! Als ik weer Adderall ging gebruiken – wat ik feitelijk al deed – dan had ik discipline, structuur en grenzen nodig! Anders gezegd: een plan voor gecontroleerd gebruik.
Ik ging naar de Walgreens en kocht een gloednieuwe pillendoos. Het plastic raster was zo groot als een serveerschaal, met een vakje voor elke dag van de maand. Perfect! Nu moest ik wat basisregels opstellen. Die zat ik de hele metrorit naar huis op een notitieblok van Lucky neer te pennen. GEEN ADDERALL NA ZONSONDERGANG. En ik mocht niet meer de hele nacht opblijven. GEEN DOWNERS!! Geen Xanax, geen Klonopin, geen Ambien, geen Lunesta, geen pijnstillers. Ik zou mijn ADHD-medicatie in de loop van de dag langzaam laten uitwerken en dan op natuurlijke wijze in slaap vallen. DOORDEWEEKS UITERLIJK OM ÉÉN UUR NAAR BED. LICHT UIT OM TWEE UUR!
Thuis ging ik op bed zitten om mijn pillen te tellen en in de vakjes te stoppen. Ik had nog steeds duizend gedachten per minuut. Ik zou elke ochtend een Adderall van 30 milligram met gereguleerde afgifte nemen en dan ’s middags rond een uur of drie een gewone Adderall van 20 milligram – en dat was het. Meer niet. Ik bleef ‘regels’ opschrijven zodra ze in me opkwamen: GEEN HARDDRUGS. Wat was het toch leuk om mijn pillen te tellen en ze in hun vakjes te stoppen en de plastic klepjes open en dicht te doen. Het leken wel kleine roze pilpoppetjes die in garageboxen woonden. Lalala. Nee, ik liet mijn leven niet meer door die fucking drugs bepalen. Dit was een nieuw tijdperk! Nu had ík de controle. Ík bepaalde de regels, ík bepaalde hoe ik me voelde! Ík bepaalde wat er gebeurde...
‘Klop, klop!’
‘ARGH!’ schreeuwde ik terwijl ik bijna van het bed viel. ‘Kom binnen.’
‘Sorry, liet ik je schrikken?’ Becky deed de deur open. Ik trok snel een deken over de pillendoos.
‘Nee, hoor.’ Mijn hart bonsde in mijn keel.
‘Heb je zin om sushi te halen?’ vroeg Becky. ‘Wauw, coole collage!’
‘Dank je,’ zei ik. Mijn nek en schouders waren helemaal stijf ! Ik had meer dan een uur in dezelfde houding gezeten. ‘O, trouwens, ik heb al gegeten.’
‘Oké!’ zei mijn huisgenootje. ‘Volgende keer beter.’
Zodra ze de deur dichtdeed, ging ik verder met plannen. DOORDEWEEKS MAAR TWEE DRANKJES PER AVOND. En ik moest samen met anderen drinken, met Becky bijvoorbeeld, nooit alleen...
Om één uur kroop ik in bed, precies volgens plan. Ik had er alle vertrouwen in. Ik had het helemaal uitgedacht! Maar er was een probleem met mijn nieuwe plan: nu ik weer uppers slikte, maar geen downers, kon ik niet meer slapen. Ik stond op en liep naar de nachtwinkel aan de overkant van de straat om Tylenol PM te kopen. Een uur later ging ik terug om NyQuil te halen. Kokhalzend sloeg ik het halve flesje achterover.
Niets werkte. Toen mijn wekker om halfnegen ging, lag ik nog steeds wakker. Ik sleepte me de dag door. De volgende nacht kon ik weer niet slapen.
‘Ik begrijp het gewoon niet,’ klaagde ik op onze Beauty Spy-vergadering na een derde vreselijke nacht.
Als je ooit last hebt gehad van slapeloosheid – en dat heb je vast – dan weet je dat er niets ergers bestaat. Je lijdt er echt onder en het vreet aan je. De mensen om je heen lijden er ook onder, want van slaapgebrek word je een echte bitch. Ik had ontzettend veel medelijden met mezelf. Maar ik was nog steeds vastbesloten om van de kalmeringsmiddelen en slaappillen af te blijven. Sinds ik uit de afkickkliniek terug was, had ik geen psycholoog meer gezien. In plaats daarvan slikte ik vreselijke, vrij verkrijgbare pillen die op je tong smolten. Ze smaakten naar kersen en ik kreeg er hoofdpijn van. Ik lag maar naar het plafond te staren tot ik gillend gek werd.
‘Hoe gaat het?’ vroeg JGJ me elke ochtend.
‘Niet best,’ jammerde ik dan.
Jean – die dacht dat ik clean was – had ook medelijden met me. Ze raadde me This Works Deep Sleep-badzout aan. Cristina stelde melatoninetabletten voor. Dawn gaf me geen tips. Ze had wel wat anders aan haar hoofd, want ze ging op 1 november trouwen. Jean, Cristina en ik waren alle drie voor de bruiloft uitgenodigd.
Toen Jean aan het eind van de dag naar huis ging, belde ik mijn moeder om tegen háár te klagen.
‘Ik heb een geluidsmachine die onweersgeluiden maakt,’ zei mijn moeder. ‘Waarom neem je anders niet een halve Xanax? Dat werkt bij mij altijd!’
‘Ik ben net van de pillen afgekickt, mam!’ krijste ik. ‘Dat meen je toch niet? Jezus!’ Ik verbrak de verbinding.
Het was zes uur ’s avonds. Dawn trok net haar trenchcoat aan.
‘Ga je naar huis?’
‘Laatste doorpas,’ zei Dawn met een glimlach.
‘Wat spannend!’ Zodra ze weg was, haalde ik stiekem een Addy uit mijn broekzak en beet hem doormidden.
‘Help me alstublieft te slapen,’ smeekte ik God ’s avonds. ‘Laat me alstublieft slapen. Help me alstublieft. Alstublíéft.’ Maar God luisterde niet naar me. Dus bleef ik mijn pillendoos plunderen als een klein kind dat de vakjes van een adventskalender eerder openmaakt om de chocolaatjes eruit te peuteren. Ik moest wel. De amfetamine verstoorde mijn biologische klok maar hielp me ook door de vermoeidheid heen. Wat moest ik dan – gewoon een kop koffie drinken? Doe even normaal.

© 2017 Atlas Contact

Lees hier de eerste paar bladzijden >
 


* Recensie door Hebban
* Recensie door Leestafel

Co-vertaler: Elles Tukker
Uitgever: Atlas Contact
Engelse titel: How to Murder Your Life

Uitvoering: paperback
ISBN: 9789025443986
Normale prijs: € 24,99
Verschijning: maart 2017

Uitvoering: e-book
ISBN: 9789025450250
Normale prijs: € 14,99
Verschijning: maart 2017