Carlos Fuentes wil alles uit het leven halen wat erin zit. In Mexico, waar hij twee jaar heeft gewoond, was hij lid van een street gang. Zijn moeder heeft hem teruggehaald naar Amerika, waar ook zijn broer Alex studeert. Carlos moet er naar school - en erger nog: deelnemen aan een programma voor probleemjongeren. En dan komt hij ook nog te wonen bij het gezin van een docent die van hem verwacht dat hij zich houdt aan de huisregels. Dan wordt hij verliefd op Kiara, de nogal brave dochter des huizes. Een meisje dat heel anders is dan alle meiden die hij tot nu toe heeft gekend. Ondanks de grote verschillen tussen Carlos en Kiara is de aantrekkingskracht tussen hen niet te missen. Maar is Carlos bereid haar veiligheid in gevaar te brengen in ruil voor het soort leven waarvan hij nooit heeft durven dromen?

13

Carlos

(...) We rijden een stenen oprit op naar een huis van twee verdiepingen dat tegen de berg aan is gebouwd. Ik ga rechtop zitten en kijk om me heen. Ik heb nog nooit ergens gewoond waar je niet makkelijk een steen tegen de ramen van de buren kon gooien. (...)
Zodra we parkeren komt Westford het huis uit lopen. Hij is een lange man met grijs haar en veel rimpels rond zijn ogen, alsof hij zo veel heeft gelachen in de loop der jaren dat zijn huid het niet langer aankan.
Voor ik zelfs maar kan uitstappen, drommen er nog drie mensen naar buiten. Het lijkt verdomme wel een optocht van blanke mensen, de een nog witter dan de ander. (...)
Kiara heeft haar lichtbruine haar in een staart gebonden en draagt een korte spijkerbroek en een slobberig, kotsgroen T-shirt. Het is wel duidelijk dat ze zich niet heeft omgekleed om mij te verwelkomen. Er zitten zelfs vegen bruine modder of smeer op haar wangen en handen. (...)
‘Dit is mijn vrouw, Colleen,’ zegt Westford, gebarend naar de magere vrouw naast hem. ‘En mijn zoon, Brandon. Mijn dochter Kiara ken je natuurlijk al.’ (...)
‘Carlos, volg mij maar,’ zegt Westford. ‘Ik zal je het huis even laten zien. Kiara, laat jij Alex en Brittany anders je auto eens zien?’
Terwijl ik achter professor Dick aanloop, gaat de rest met Kiara mee.
‘Dit is ons huis,’ zegt Westford. Binnen is het al net zo gigantisch als buiten, zoals ik al had verwacht. Het is niet zo groot als Madisons huis, maar nog steeds groter dan elk huis waar ik ooit in heb gewoond. De hal hangt vol grote schilderijen en ze hebben een gave flatscreen-televisie aan de muur boven de open haard hangen. ‘Doe maar of je thuis bent.’
Tuurlijk. Ik voel me hier net zo min thuis als in het Witte Huis.
‘Hier is de keuken,’ zegt hij en hij leidt me een gigantische ruimte binnen met een abnormaal grote roestvrijstalen koelkast en bijpassende apparatuur. De keukenbladen zijn zwart met kleine steentjes erin die wel diamantjes lijken. ‘Als je ergens trek in hebt, pak het vooral. Je hoeft er niet om te vragen.’
Dan volg ik hem een beklede trap op. ‘Alles duidelijk tot nu toe?’ vraagt hij.
‘Heb je een plattegrond voor me?’
Hij grinnikt. ‘Met een paar dagen vind je hier je weg wel.’
Wedden van niet? (...)
‘Nou, dan lijkt dit me wel een goed moment om de huisregels door te nemen.’ Mijn tijdelijke voogd gaat op de bureaustoel zitten.
‘Regels?’ Ik vrees meteen het ergste.
‘Geen zorgen, het zijn er maar een paar. Maar ik verwacht wel dat ze worden nageleefd. Ten eerste: geen drugs of alcohol. Zoals je al weet, is het in deze stad niet moeilijk om aan marihuana te komen, maar je moet clean blijven op last van de rechter. Ten tweede: geen gevloek. Ik heb een zesjarige in huis die heel snel dingen overneemt, en ik wil hem niet blootstellen aan scheldwoorden. Ten derde: doordeweeks ben je om twaalf uur thuis, in het weekend om twee uur. Ten vierde: we verwachten dat je je eigen rommel opruimt en helpt in het huishouden als we dat vragen, net als onze eigen kinderen. Ten vijfde: geen tv voor je huiswerk af is. Ten zesde: als je een meisje mee naar je kamer neemt, dan hou je de deur open... je weet wel waarom.’ Hij wrijft over zijn kin en lijkt zich af te vragen of hij hier nog meer regels aan toe kan voegen. ‘Dat was het wel, geloof ik. Nog vragen?’
‘Ja, eentje.’ Ik stop mijn handen in mijn zakken en vraag me af hoe lang het zal duren voor professor Dick zich realiseert dat ik niet tegen regels kan. Wat voor regels dan ook. ‘Wat gebeurt er als ik een van die kloteregels van je overtreed?’

© 2011 Mouria

Lees hier nog meer fragmenten >
 


Uitgever: Mouria
Engelse titel: Rules of Attraction

Uitvoering: paperback
ISBN: 9789045802169
Normale prijs: € 17,95
Verschijning: april 2011

Uitvoering: e-book
ISBN: 9789045802176
Normale prijs: € 9,99
Verschijning: mei 2011

Vervolg op Perfect Chemistry