De QuantumBom veranderde alles. Het weefsel tussen de dimensies werd kapotgescheurd en sindsdien is onze wereld toegankelijk voor elfen, demonen en geesten... en staan hun werelden voor ons open. Special agent Lila Black werd ook aan stukken gereten. Sindsdien bestaat ze voor een deel uit kunststof en metaal en is ze door elfenmagie getekend. Een reis naar de hel is precies wat Lila op dit moment nodig heeft. De hel is Daemonia, wonderschoon en verschrikkelijk tegelijk . Het is een plek waar Lila heel wat kan verwachten: van huwelijksaanzoeken tot uitdagingen voor een duel, en er wordt zelfs een aanslag op haar gepleegd. Dat laatste overtuigt Lila ervan dat Daemonia zo mogelijk nog gecompliceerder in elkaar steekt dan ze ooit had kunnen voorzien en dat een leven er van geen enkele waarde is, en dat geldt ook dat van haar.

4

Lila zat in de Grote Bibliotheek van Bathshebat, kauwend op het uiteinde van haar potlood. Ze bevond zich in een eigen torentje en zat achter een halfrond bureau van uitmuntend vakmanschap, met perkamentrollen en opengeslagen boeken voor haar neus. Er rees een vage mist van kleuren en geuren op van de bladzijden en runen, die zich verweefde tot een schitterende sluier. Door dit vlechtwerk heen kon ze nog duidelijk de prachtig gewelfde ramen van het torentje onderscheiden, die uitzicht boden op de vele torens, balustrades, pinakels, koepels, minaretten, spitsen en daken van de stad. Juweelachtig email en gekleurde tegels schitterden in al hun pracht en praal onder de saffierblauwe lucht. Er heerste een overvloed aan schoonheid.(...)
[Ineens] werd ze zich bewust van Taths aanwezigheid. Hij had misbruik gemaakt van de paar minuten stilte en het feit dat ze was afgeleid en had zich stilletjes uitgestrekt naar haar ledematen om voorzichtig contact te maken met de lucht.
‘Oppassen jij,' mompelde Lila. ‘Je gaat mijn verschijning niet zitten betoveren.'
Ik pas wel op, zei Tath vlak onder haar huid. En het zal lastig worden om nog iets van je kostuum te kunnen maken. De zus van Zal heeft een afschuwelijk slechte smaak. Bijna net zo slecht als de Feeën.
Lila bekeek zichzelf eens goed. Ze droeg een jurk die men in Otopia zou dragen bij het dansen van de tango. Hij was laag uitgesneden, had een hoge split en sloot nauw om haar lichaam. Waar de stof haar huid raakte was deze bedekt met glitters die doorliepen op haar blote armen en benen. Haar armen zagen er gespierd en gebruind uit. De jurk kwam tot aan de knie, met daaronder het zilveren metaal waarvan haar benen waren gemaakt. Sorcha had erop aangedrongen dat dit beter was dan alle laarzen die hier in de stad te krijgen waren. Lila's tankini-achtige, donkerblauwe ondergoed scheen door de verscheidene laagjes dunne turkooizen stof heen. Ze droeg genoeg make-up op haar ogen om een Goth jaloers te maken, dacht ze bij zichzelf. Ze was het plakkerige gevoel niet gewend en moest zich bedwingen om in haar ogen te wrijven.
‘Laat me raden,' zei ze, toekijkend hoe een kleine sliert van zijn grasgroene andalune minachtend een stukje van de stof opwipte. ‘Je zou er nog niet dood in willen worden gevonden.'
Ah, en bijpassende snedigheid. Heeft niemand je ooit verteld hoe fantasieloos het is om alle accessoires op elkaar af te stemmen?
Lila kreeg het gevoel – niet van zichzelf, maar vanuit Tath – dat hij zich kostelijk amuseerde. ‘Jij mag hem straks aanpassen,' beloofde ze.
‘O... dank je,' klonk een stem zo dor als dode bladeren achter haar.
Voor ze ook maar de kans had om in beweging te komen, flitste er iets over haar hoofd en gleed om haar nek. Het was wel erg glad en felgekleurd voor een wurgtouw, bedacht ze.
De tijd vertraagde, zoals altijd op die momenten dat alleen handelingen van belang waren, nog eens versterkt door Lila's processors die haar denk- en bewegingssnelheid opvoerden tot het bovenmenselijke. Voordat het lange dunne touw de kans kreeg om strak te trekken, duwde ze de vingers van haar rechterhand eronder. Toen voelde ze dat het helemaal geen gewoon touw was, maar een pezig, vreemd soort organisch weefsel. Er stond echter grote kracht op en al snel werden haar eigen knokkels in haar hals gedrukt. Als haar vingers van vlees en bloed waren geweest, zouden ze vast en zeker doormidden zijn gesneden. Maar ze waren niet van vlees en bloed en ze zwichtten niet onder de verschrikkelijke druk van deze moordenaar. De tere huid van haar hand werd zo hard als metaal en ze greep het wurgtouw stevig vast. Toen, met een soort opgewekte felheid te midden van de reeks van gevechtshandelingen die ze uitvoerde, trok Lila aan het touw.
Er trok een bittere kou door haar linkerschouder.
Op hetzelfde moment voelde ze hoe Tath zich terugtrok tot niet meer dan een groene sintel in haar borst. Hij fluisterde zachtjes, alsof het zijn laatste ademtocht was: Dodelijk vergif in de steekwond. Dit is geen spelletje of stoeipartij. Toon geen genade.

© 2009 Luitingh Fantasy

 


* Recensie door Fantasyboeken.org

Uitgever: Luitingh-Sijthoff
Engelse titel: Selling Out

Uitvoering: paperback
ISBN: 9789024530601
Normale prijs: € 19,95
Verschijning: augustus 2009