Wat als je de ware liefde vindt? Wat als je die verliest? Wat als je nog een kans krijgt? Na twintig jaar krijgt veertiger Adam Sharp, getrouwd en tevreden, uit het niets een bericht van zijn Eerste Echte Liefde. Samen hadden ze een fantastische tijd - hij speelde piano in een bar, zij zong - tot Adams tijd in Australië erop zat en hij terugkeerde naar Engeland. Overvallen door nostalgie en vragen - wat als hij wél had gekozen voor haar? - beantwoordt Adam het bericht. Is er een tweede leven voor zijn eerste liefde? Het beste van Adam Sharp is een roman over liefde, muziek en in het reine komen met het verleden.

Voordat alles losbarstte

Als mijn leven vóór 15 februari 2012 een liedje was geweest, was het misschien ‘Hey Jude’, een simpel pianodeuntje, beginnend met mijn droevige, treurige jeugd. Halverwege leefde het op – ‘better, better, better’ – en was het heel even een voorbode van iets uitzonderlijks. Maar daarna kwam gewoon ‘na-na-na-na’, keer op keer. Best leuk, maar vooral vanwege de herhaling.
Het was eigenlijk niet erg verwonderlijk dat een dag die begon in mijn oude kinderslaapkamer in Manchester, omringd door fotoalbums en platen, het verleden weer oprakelde.
Mijn wandeling naar het station, door straten die grauw zagen van de miezer en de forenzen - diep in hun jas weggedoken en in hun telefoons verdiept - riep niet direct herinneringen op aan vervlogen tijden, maar deed me er wel naar verlangen, naar een zomer onder een blauwe lucht aan de andere kant van de wereld, waar muziek uit gettoblasters het opnam tegen het gelach van nonchalant geklede drinkers op de stoep voor een overvolle pub.
Mijn route leidde me langs het Radisson Hotel: de vroegere Free Trade Hall en het toneel van een bepalend moment in de popmuziek. 17 mei 1966. Iemand in het publiek roept ‘Judas!’ naar de jonge Bob Dylan, die na de pauze het podium weer op is gestapt met een elektrische gitaar, en Dylan beantwoordt dit met een snoeiharde uitvoering van ‘Like a Rolling Stone’. Mijn vader was erbij, in het publiek, een ooggetuige van dit moment waarin muziekgeschiedenis werd geschreven.
In de stationshal zat een tienermeisje met een lichtblauwe parka en eenzelfde beanie als de mijne ‘Someone Like You’ van Adele te zingen, een liedje over verloren liefde, spijt en het verstrijken van de tijd. Het had gewoon een mooi liedje kunnen zijn, maar de herinnering aan een andere jonge vrouw, nu tweeëntwintig jaar geleden, gaf meer diepgang aan de vaststelling dat liefde niet altijd standhoudt.
Ik leunde tegen de muur tegenover de straatmuzikant. Passagiers liepen langs en sommigen gooiden muntjes in haar keyboardkoffer. Ze zong zonder microfoon, vertrouwde op de akoestiek van de afgesloten ruimte. Haar pianospel was eenvoudig, maar ze had een mooie stem en voelde het nummer goed aan.
Ik liet het over me heen komen, liet de simpele sentimenten naar een hoger plan tillen door de muziek en de uitvoering, dompelde me een paar minuten onder in de bitterzoete droefheid van nostalgie, zo anders dan de alledaagse somberheid waarin ik was ontwaakt in het huis van mijn moeder.
Ik gooide een muntje van twee pond in de koffer en werd getrakteerd op een glimlach. Er was een tijd geweest dat ik misschien wel meer had gedaan, een tientje in de koffer had gegooid om haar aandacht te trekken, had aangeboden haar te begeleiden zodat zij kon gaan staan om te zingen, een mooie herinnering voor mezelf had gecreëerd. Die tijd was voorbij. Tegenwoordig haalde ik meer herinneringen uit mijn geheugenbank dan ik erin stopte.
Ooit kwam misschien de dag dat ik niets anders meer had dan mijn herinneringen en moest kiezen of ik de overhand gaf aan mijn romantische kant en me erin zou onderdompelen, of aan mijn cynische kant en zou twijfelen aan hun betrouwbaarheid.
Had ik de Australische luchten dieper blauw gekleurd omdat ze het decor vormden voor mijn Eerste Echte Liefde?
Hadden ze Dylan echt uitgejouwd in de Free Trade Hall? Een maand geleden had ik de bootleg uit mijn vaders platenverzameling tevoorschijn gehaald en had mijn moeder de rivier des tijds verder vertroebeld.
‘Je vader had inderdaad een kaartje voor dat concert. Maar hij is niet gegaan. Hij moest werken en had een gezin om voor te zorgen.’
Ik was geneigd de oorspronkelijke versie te geloven. Mijn moeder had er een handje van mijn onberekenbare vader af te schilderen als een betrouwbare kostwinner en rolmodel, vooral de laatste tijd, nu ik geen ‘echte baan’ had. Al zorgde dat laatste er wel voor dat ik midden in de week het halve land door kon reizen om haar naar haar doktersafspraken te brengen.
Maar dat doet er verder niet toe. Ik zou al snel dringender zaken aan mijn hoofd hebben. Later die dag, terwijl ik me in het verleden bleef wentelen en het internet afstruinde naar muzikale weetjes in de hoop dat die me een paar seconden waardering zouden opleveren bij de pubquiz, zou een kosmische dj - misschien de geest van mijn vader – de naald optillen tijdens de na-na-na-na’s in ‘Hey Jude’ met het idee ‘Dat weten we nu wel,’ en de plaat omdraaien naar de B-kant.
‘Revolution’.

© 2016 Luitingh-Sijthoff

Lees hier de eerste paar bladzijden >
 


* Playlist bij het boek
* Recensie door Hebban

Co-vertaler: Elise Kuip
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
Engelse titel: The Best of Adam Sharp

Uitvoering: paperback
ISBN: 9789024573851
Normale prijs: € 18,99
Verschijning: oktober 2016

Uitvoering: e-book
ISBN: 9789024573868
Normale prijs: € 12,99
Verschijning: oktober 2016

Uitvoering: dwarsligger
ISBN: 9789049805166
Normale prijs: € 16,99
Verschijning: november 2016

Uitvoering: grootletterboek
ISBN: 9789036432207
Normale prijs: onbekend
Verschijning: juli 2017

Uitvoering: mid-price
ISBN: 9789021020976
Normale prijs: € 10,00
Verschijning: februari 2018